نظری بر فیلمهای مدار 360، اکسیدان، روزی روزگاری در غرب، مادر و پسر و جکی

836- نام فیلم: مدار 360

محصول 1393 ایران

ژنر: جنایی، درام

نویسنده و کارگردان: سام قریبیان

بازیگران: میلاد کی مرام(جاوید)، پری ناز ایزدیار(مهتاب)، امیر آقایی، میترا حجار(موسم)، بهاره رهنما، بابک کریمی(سرژیک) و ....

افتخارات: ندارد

جاوید در آستانه ازدواج با همسرش مهتاب درگیر یک ماجرای مواد مخدری میشود و به زندان میافتد. آزاد شدن وی از زندان پس از سه سال سرآغاز اتفاقات زیادی است که پای پلیس و مافیای مواد مخدر را پیش میکشد...

نظر: متوسط

فیلم مدار 360 فیلمی پلیسی و دنباله رو فیلمهایی است که ساختار مافیایی و اکشن دارند و نمونه های موفق تر از ان در فیلمهای اجنبی زیاد دیده می شود. چیزی از فیلم که برای من آزار دهنده است، همین ساختار تقلبی فرمت فیلمهای خارجی است که چندان ایرانیزه نشده و با یک پایه پلیسی ضعیف شده وارد گود سینما شده است. در واقع آقای سام قریبیان با یک طراحی اجنبی در ساختار فیلم، داستان فیلم را مهندسی کرده است، بدون آنکه چندان کار برجسته ایی روی کارکترهایی که معرفی می کند، کرده باشد. کارگردانی متوسط سام قریبیان باعث شده است، بعضی کارکترهای اصلی فیلم، به جای اینکه در یک ساختار دراماتیک-پلیسی قرار گیرند، مضحک و طنز آلود به نظر برسند، بخصوص نقش مرد چکمه پوش فیلم، شبیه کارکترهای هندی به دل نمی نشیند و متاسفانه بازیگر اصلی فیلم آقای کی مرام، فیگورهای افراطی و سانتی مانتالش به فیلم احساس هیجانی و دراماتیک خوبی نمی بخشد. کارکتر مرد عینکی و عامل اصلی گرفتاری های فیلم در زندان، خوب وارد داستان نشده و اگرچه آخر فیلم پرده از اسرار وی برمی دارد ولی این توجیه گیج کردن مخاطب را تا آخر فیلم نمی دهد. ولی در حین حال باید به تجربه سام قریبیان در این فیلم احترام گذاشت. به اعتقاد من فیلم مدار 360 می تواند تجربه جدیدی در سینمای ایران در ژنر جنایی تعریف شود، به شرط اینکه کارکترها و داستان با تنظیم بهتری حرکت کند. در فیلم تنها کارکتری به نظر می رسد، توانسته احساس درونی خوبی را تا حدود متوسطی ارائه دهد، خانم میترا حجار در نقش یک بازیگر تئاتر آلوده به مواد مخدر است. بازی با مزه خانم بهاره رهنما هم پذیرفتنی است. ولی مردان فیلم از آقایی گرفته تا کی مرام و حتی استاد بابک کریمی، هیچ چیز مهمی در چنته یک بازیگر خوب در این فیلم، نشان ندادند. گویا آقای سام قریبیان در بازی گرفتن از زنان تبحری بیشتری دارد!.... تلخی و نتیجه نرساندن پایان موفقی برای فیلم، را نمی توان نکته مثبتی برای فیلم تلقی کرد.

-------------------

837-نام فیلم: اکسیدان

محصول 1395 ایران

ژنر: کمدی و عاشقانه

نویسنده و کارگردان: حامد محمدی

بازیگران: جواد عزتی(اصلان)، امیر جعفری، شبنم مقدمی، شقایق دهقان(مدیر تعمیرگاه)، رضا بهبودی(کشیش) ، لیندا کیانی(نگار)

موضوع: اصلان(جواد عزتی) بدنبال فرار نابهنگام نامزد خود، نگار(لیندا کیانی) به اروپا، برای پیوستن به وی، تلاش می کند به اروپا سفر کند ولی با مشکل جدی تهیه ویزا روبرو است....

نظر: متوسط تا ضعیف

فیلم اکسیدان روی موضوع مهمی دست گذاشته و دغدغه دارد. موضوعی که معمولا در فیلمهای ایرانی اینقدر روی آن مانور نشده است و آن مشکل پر دردسر ایرانیان برای پناهندگی و یا تامین ویزا از کشورهای اروپایی و آمریکایی است. اشاره واژه اکسیدان-برای تعویض رنگ مو- به تغییر هویت برای رسیدن به هدف است که البته فیلم در نمایش این تغییر هویت بخاطر شوخی های بی پایه اش موفق عمل نکرده است. در فیلم اشاراتی به موضوعات رایج در میان جوانان، نظیر امید به خارج، پناهندگی، در به دری و نیز راهکارهای خاص و غیرعادی مانند مسیحی شدن و یا دگرباشی شده و اتفاقا این اشاره ها درست می باشند، فقط فرقش این است که فیلم برای بیان آنان از شیوه طنز و شوخی های آبگوشتی و کوچه میدانی استفاده کرده است. به هرحال فیلم طوری هم بود که وقتی فیلم در سینما تمام شد پسر پانزده ساله ام، مرتب از دلیل مشکل ویزا برای ایرانیان سوال کند و تحت تاثیر آن باشد. ولی در یک جمع بندی فیلم، مانند خیلی از فیلمهای کمدی این روزها که اتفاقا مخاطبان فراوان و فروش فوق العاده دارند، نمایش از مجموعه ایی از شوخی های بد چسبانده شده به موضوع فیلم هستند و کارگردان یا نویسنده هر جا خواستند این شوخی ها را توی گود انداخته اند و گاه عبور ملایم از خطوط قرمز دستگاه های فرهنگی نظام به آنها جذابیت و تازگی داده است. مثل بیان در خفا صحنه بوسیدن اصلان و روابط پنهانی اشان، یا خارج شدن شورت اصلان در جکوزی و ..... مشکل این شوخی ها این است که ضابطه فرمی بر آنها حاکمیت نمی کند و حتی منطق داستان را زیر سوال می برند. در فیلم اشاره تلمیحی به بینوایان ویکتور هوگو-صحنه بخشش کشیشی که از وی دزدی شده- دیده می شود، ولی لودگی ها باعث اطناب فیلم شده اند، یعنی به جای اینکه داستان حرف بزند؛ فیلم با این شوخی ها کش داده شده اند و فاقد تایید مناسب از طرف داستان فیلم هستند. آنچنان با وجود شوخی ها مسلسل وار فیلم، کسی که داستان را تعقیب می کند، مانند صحنه های مسلسل وار شوخی های درون کلیسا، خستگی به همراه دارد. ولی به هرحال کنتراست های مسیحیت و اسلام و بخصوص جریان دگرباشی فیلم جسارتها و جذابیت های خاص خود را دارند. البته در فیلم توهینی جدی به دولت انگلستان هم شده است که به اعتقاد من در رخت و قواره این فیلم نبود که وارد مقوله جاسوس خواندن دیپلمات بلندپایه سفارت انگلیس شود، کماینکه این موضوع در جریان صدور ویزا برای دگرباشی اصلان و دلال ویزای فیلم رعایت شده بود. به اعتقاد من جواد عزتی با وجود تلاش خوبش، به رخت و اندازه های شخصیت پر انرژی اصلان نمی خورد. امیر جعفری بازیگر همیشه خوب سینما و تلویزیون ایران، کمی تا آن جعفری که توقع داشتیم، فاصله داشت ولی لیندا کیانی در همان صحنه های محدودی که بازی کرده بود، پتانسیل خوبی از خود نشان داد.

---------------------------

838- نام فیلم: روزی روزگاری در غرب

نام لاتین: Once Upon a Time in the West

IMDB: 8.6

نمره منتقدان در آی ام دی بی: 80 از 100

ژنر: وسترن

محصول 1968 ایتالیا و آمریکا

نویسنده و کارگردان: سر جیو لئونه

بازیگران: کلودیا کاردیناله(جیل مک بین)، هنری فوندا(فرانک)، چارلز برانسون(ساز دهنی)، جیسون روباردز(شایان) و .....

افتخارات: http://www.imdb.com/title/tt0064116/awards?ref_=tt_awd

برنده 4 جایزه و کاندید 5 جایزه از جشنواره های سینمایی

موضوع: به هنگام ورود جیل همسر جدید آقای مک بین، خانواده مک بین ها توسط دار و دسته فرانک کشتار می شوند و فرانک سعی دارد، گناه آن را به گردن دار و دسته شایان بیاندازد، از طرفی مردی مرموز که ساز دهنی میزند بدنبال فرانک است.....

نظر: خوب

فیلم روزی روزگاری در غرب در ژنر وسترن ایتالیایی معرف به وسترن اسپاگتی قرار می گیرد و دارای شاخص های ویژه خیلی خوبی است. الکی نیست که این فیلم جزو فیلمهای خیلی خوب زیبایی شناسی و هنری جای دارد. وقتی فیلم تمام شد، انچه مرا تحت تاثیر خود قرار داد، فضای خیلی خوب فیلم بود. شات های وسیع در کنار کلوزاپ های عالی، طراحی صحنه های دقیق، موسیقی متن مثال زدنی، گریم های تهی شده از سانتی مانتالیسم و ابداع طرح های جدال ها و اتفاقات در این زمینه جذاب، از فیلم روزی روزگاری در غرب، فیلمی جذاب و به یادماندنی می سازد. مطمئنا دیدن با حوصله این فیلم البته با کیفیت خوب، خاطره شما را سرشار از وجود یک فیلم خوب می کند. سرجیو لئونه در اتفاقات وسترن فیلم، تفکرات و طرح های خوبی در ذهن داشته است. مانند دیدن سایه خطر روی قطار مورتون در تقابل با حضور شایان در زیر قطار، صحنه درگیری شایان در قطار، بازی با ساعت در جریان جدال خیابانی فرانک و ... در کنار این نکات، سرجیو لئونه بازی خوبی با زمان و مکان و انتظار ساخته است. اصراری برای انرژیک کردن روند داستان فیلم ندارد و دوست دارد در مواقعی داستان فیلم را طویل کند ولی به هرحال این اصرار درازی بخشیدن به بعضی سکانس ها گاه باعث شده انرژی فیلم در بعضی از دقایق گرفته شود. یک ایراد مهم این فیلم، به اعتقاد من این است که گرایش زیاد سرجیو لئونه بر روی شات ها و فضاسازی فیلم، داستان را تا حدودی تضعیف کرده است، بخصوص شخصیت پردازی های فیلم معادل جوانب فنی و ارزشی تصویری فیلم نیست. مثلا شاین به عنوان یک قاتل جدی و فراری، نمایشی از هیچ خشونتی ندارد، هیچ، خیلی هم مهربان و با گذشت و فداکار است و اصلا مهم نیست، چرا جانی است. کارکتر جیل به عنوان یک زن بدکاره سابق، تصنعی و شعاری به نظر می رسد. خود جریان کمک ساز دهنی به فرانک با بازی چارلز برانسون در کمک به فرانک یک هارمونی نامتجانس به نظر می رسد و بیشتر بازی پازلی با محوریت معرفت تحمیلی است. کاش در کنار جذابیت های تصویری فیلم، ما شاهد شخصیت پردازی بهتری روی آدمهای فیلم بودیم. خود اصل داستان فیلم را هم اگر بخواهیم معیار قضاوت بطور مستقل قرار دهیم، تا حدودی سمبل شده است و شاخص مثبت فیلم تلقی نمی شود. ولی با این وجود فیلم روزی روزگاری در غرب، فیلم است که نباید فرصت دیدن آن از دست داد

---------------------------

839- نام فیلم: مادر و پسر

نام لاتین: Mother and Son

Imdb: 7.6

ژنر: درام

محصول 1997 روسیه و آلمان

نویسنده: یوری آرابوف

کارگردان: آلکساندر سوخوروف

بازیگران: آلکسی آنانیشف(پسر)، گودرون گیر(مادر)

افتخارات: http://www.imdb.com/title/tt0119711/awards?ref_=tt_awd

برنده 5 جایزه و 5 کاندیداتوری از جشنواره های سینمایی

موضوع: در باره ارتباط عاطفی یک پسر با مادر مریض و در حال مرگش

نظر: متوسط

در محیط های مجازی از این فیلم تعاریفی شنیدم و آن را جزو کارهای موفق آلسکاندر سوخوروف می دانند، ولی واقعیتش این است من که سابق بر این فیلم دو فیلم تاثیر گذار فاوست و کشتی روسی را از این کارگردان نامدار دیده ام، این اثر اولیه وی را یک تقلید خام و ناپخته از کارهای تارکوفسکی می دانم. آنچه در فیلم نقش بازی می کند، رابطه عاطفی یک پسر با مادرش است. داستان خیلی ساده تعریف می شود، مادر مریض از پسرش که به او سخت وابسته است، می خواهد او را وارد طبیعت بکند. بعد پسر بعد از برگرداندن مادر به طبیعت می رود و بعد از بازگشت از طبیعت متوجه مرگ مادرش می شود. لذا از داستان چیزی توقع نداشته باشید، که آن را پرمایه قلمداد کنید. انچه می ماند، یک رابطه عاطفی پسر با مادر مریضش است و دیگری کنتراست که جنگل و قدرت مرموز طبیعت با عشق پسر به مادرش دارد. گویا سوخوروف در پی این بوده است، نشان سمبولیک و موثری از رابطه طبیعت با عشق مادری را پیش بکشد ولی آنقدر این وجه اسیر تابلوسازی و صداهای طبیعت و اینجور چیزها شد که مخاطب برای درک این ارتباط به جای اتکا به یک فضای سینمایی محتاج تاویل و تفسیر و شاید حتی سفسطه بگردد. البته فیلم تصاویر خوبی دارد و شاید یک جورهایی مرا یاد فیلم درخت زندگی ترنس مالیک می اندازد ولی هم این فیلم و هم آن فیلم، بیشتر گرفتار سمبول سازی های بدون پشتوانه و عمیق هستند با اتکا به تصاویر طبیعت هستند...می خواهند به تماشاگر بگویند، دقت کنید این طبیعت خیلی حرف برای گفتن دارد و زندگی و سرنوشت بدجوری گرفتار آن است ولی خوب که چی؟... من خودم یکی از شیفتگان کارهای تارکوفسکی هستم و سوخوروف یکی از شاگردان مهمش است ولی به اعتقاد من در این فیلم نتوانسته نکات مثبت توانمند استاد خود را نشان دهد وکاری که سوخورف در یک فیلم بالاتر از یک ساعت نمایش داده است، در فیلمهای استادش در عرض چند دقیقه بیان می شود... نکته مثبت فیلم بازی خوب خانم گوردون گیر در نقش مادر است که اگرچه کم انرژی به نظر می رسد ولی جنبه دراماتیک مثبتی به بیماریش بخشیده است....

-------------------------

840- نام فیلم: جکی

نام لاتین: Jackie

Imdb: 6.8

نمره منتقدان در ای ام دی بی: 89 از 100

ژنر: بیوگرافی، درام و تاریخی

محصول 2016 شیلی، فرانسه، آمریکا و هنگ کنگ

نویسنده: نوئه اوپن هایم

کارگردان: پابلو لاراین

بازیگران: ناتالی پورتمن(جکی)، پیتر سارسگارد(بابی کندی)، بیلی کروداپ(خبرنگار)، گاسپر فیلیپسن(جان اف کندی) و ....

افتخارات: http://www.imdb.com/title/tt1619029/awards?ref_=tt_awd

برنده 39 جایزه و 154 کاندیداتوری از جشنواره های سینمایی

آکادمی اسکار: کاندید بهترین های بازیگر زن، طراحی صحنه و موزیک متن

جشنواره ونیز: کاندید شیر طلایی

گلدن کلوب: کاندید بهترین بازیگر زن

موضوع: برشی از زندگی جکی کندی همسر کندی بعد از کشته شدن جان اف کندی رئیس جمهور آمریکا در مصاحبه با یکی از خبرنگاران....

نظر: خیلی خوب

فیلم جکی علیرغم اینکه داستان محکمی ندارد و بیشتر پاشنه موضوع داستان روی زندگی شخصی خانم جکی کندی همسر رئیس جمهور متوفی آمریکا می گذرد ولی فیلم خوب و استخوان داری است و از فیلمهای مشابه ایی که اخیرا هالیوود در باره زندگینامه شخصی افراد ساخته است، ساختار محکمی تر دارد، شاید از آن نظر که فیلم از حریم های کلیشه ایی و سانتی مانتال آمریکایی عبور کرده و شاید یک دلیل مهمش کادر بین المللی و کارگردان غیرآمریکایی فیلم است. داستان فیلم براساس اتفاق مهم تاریخ معاصر آمریکا یعنی قتل جان اف کندی می گذرد. آنچه کانون فیلم قرار می گیرد، بیش از آنکه به تحلیل اتفاق پیش آمده بپردازد روی زندگی جکی زن کندی و اتفاقی که این حادثه روی زندگی و روحیات او گذاشته است، نظر دارد. لذا فیلم با شالوده محکمی بدون انکه از فرم محکم خود منحرف شود، کانون توجه را به سمت جکی نشانه رفته و سعی کرده همه داستان فیلم را از زاویه نگاه وی نمایش دهد و این تمرکز باعث تاثیرگذاری ویژه فیلم شده است، بخصوص بازی خیلی خوب ناتالی پورتمن در نقش جکی از نکات مثبت و تاثیرگذار فیلم است. شاید بتوان داستان فیلم را روی چهار خط در زمانهای مختلف تعقیب کرد. اگرچه بهانه فیلم، مصاحبه خبری جکی با خبرنگار فیلم است. خط اول خط مصاحبه خبری است که جکی با خبرنگار دارد. دومین خط فلاش بکهای جدی فیلم در ارتباط با جریانات بعد از قتل کندی و زمینه های آماده سازی مراسم تدفین وی است.سومین خط فیلم، جریان آشنا کردن خبرنگاران و تلویزیون امریکا از کاخ سفید و اقدامات جکی در تعمیرات و تزیینات کاخ می باشد و بالاخره چهارمی عبارتست از مباحثه فلسفی که جکی پریشان و افسرده با کشیش اعظم می کند و درباره زندگی و خدا چالشهای فکریش را مطرح می کند. فیلم در هر چهار خط خیلی خوب، تفکرات و احساسات جکی را نمایش می دهد، اگرچه در نمایش و معرفی کاخ سفید به نظر می رسد، مقداری فیلم جنبه تبلیغی برای کاخ سفید فراهم کرده است. در فیلم فیلمبرداری و موسیقی متن و دقت در میزانسن نمایش چشمگیری دارد.